1.Պատմական տեղեկություններ հին Հունաստանում անցկացվող Օլիմպիական խաղերի վերաբերյալ

Հին Հունաստանում տարբերում էին ֆիզիկական վարժությունների կիրառման 2 եղանակ՝ մարմնամարզություն կամ ընդհանուր ֆիզիկական դաստիարակություն և ագոնիստիկա, որը ենթադրում էր հատուկ պատրաստություն և մասնակցություն մենամարտերին: Ագոնիստիկան իր հերթին բաժանվում էր մարմնամարզական խաղերի մրցումների և երաժշտության, պարի, պոեզիայի մրցույթների: Մարմնամարզական ագոններից մեծ մասսայականություն էին վայելում Նեմենյան , Իստմինյան, Պիֆիյան, Պանաֆինյան խաղերը, սակայն այս բոլոր խաղերից ամենահայտնին Օլիմպիական խաղերն էին:

Օլիմպիական խաղերի ծագումը և զարգացումը պայմանավորված է տնտեսական, քաղաքական, ռազմական և մշակույթային նախահիմքերով, որոնք ձևավորվել էին հին Հունաստանում: Ստրկատիրական հասարակարգերի զարգացման հետ մեկտեղ Հունաստանի ցեղերի միջև և ավելի ուշ քաղաքների միջև ավելի սերտ կապեր էին հաստատվում: Աստիճանաբար ստեղծվում էին Զևսի և մյուս Աստվածների մասինլեգենդները, որոնք ապրում էին Օլիմպ լեռան գագաթում: Բայց հասարակական մարզական խաղերը ստեղծվել էին շատ ավելի շուտ քան հեթանոսական աստվածները: Բազմաթիվ տարիների ընթացքում ագոնները կազմակերպվում էին նաև Օլիմպիայի տարածքում, որոնց արդյունքում ստացան Օլիմպիական անվանումը: 1-ին Օլիմպիական խաղերի վերաբերյալ հիշատակումը կատարվել է Մ.Թ.Ա. 776 թվականին, երբ Ալֆեյ գետի հովտում տեղադրված մարմարյա սյան վրա գտան փորագրված Կորայբոսի՝ առաջին օիմպիական հաղթողի անունը, նա խոհարար էր Էլիդայից:

Որոշ հեղինակների կարծիքով Մ.Թ.Ա. 776 թվականին, արդեն անցկացվում էին 28-րդ խաղերը՝ անցկացմա վայրը Օլիմպիան էր: Օլիմպիայում բցի տաճարներից կայն նաև գիմնազիաներ, պալեստարաներ, սդադիոն և վազքուղի: Օլիմպիական տոնակատարությունը , որին ի սկազբանե մասնակցում էին Էլիդայի 2 քազաքների ՝ Պիսի և Էլիսայի մարզիկները, նշվում էր <սրբազան ամսին>, որը սկսվում էր հաշված առաջին լիալուսնից, ամառայի արևադարձից հետո, ամեն 1417 օրը մեկ անգամ: խաղերի միջև ընկած ժամանակահատվածները անվանում էին օլիմպիադաներ, որոնցով հույները տարիներ շարունակ կատարում էին ժամանակագրություն: 
Օլիմպիական խաղերի ծրագիրը սկզբնական շրջանում բաղկացած էր միայն 1 ստադիա վազքից / 192մ27սմ/ , հետագայում ծրագիրը ընդլայնվեց ի շնորհիվ հնգամարտի / պենտատլոնի / , զենքով վազքի, պանկրատիոնի, ձեռնամարտի, անվակառքերի և հեծյալների մրցույթների: Մ.Թ.Ա. 5-2 դարերում Օլիմպիական խաղերին կարող էին մասնակցել միայն ազատ ծնված քաղաքացիները: ստրուկները, ոչ հունական ծագում ունեցող մարդիկ, կանայք չէին կարող մասնակցել մրցումներին: Յուրաքանչյուր մասնակից՝ 10ամիսների ընթացքում պետք է պատրաստվեր տանը, իսկ վերջին մեկ ամիսը՝ Օլիմպիայում: Օլիմպիական խաղերը անցկացվում էին շատ հանդիսավոր ձևով, խաղերը ղեկավարում էին դատավորները / Էլադոնիկները / : սկզբում անցկացվում էին 1 օրում, իսկ հետո Մ.թ.ա. 5-4դ. անցկացվում էին 5 օրում: Խաղերը սկսելուց առաջ բոլոր մասնակիցները երդվում էին, որ պատրաստվել են արդար, արժանիորեն կմրցվեն և որ աստվածներին զոհ են մատուցել: Խաղերի հաղթողները՝ Օլիմպիոնիկները, ունեին մեծ ճանաչում: Օլիմպիոնիկի մրցանակը ձիթենու ճյուղերից հյուսված պսակն էր և իր հարազատ քաղաքից լիմպիանիկը ստանում էր պատկառելի դրամական պարգև: Օլիմպիոնիկի հիշատակին ստեղծվում էին լեգենդներ, որպեսզի հաղթանակը ավելի գրավիչ դարձնեին հետնորդների համար: Օլիմպիական խաղերի ժամանակ ստադիոններում հավաքվում էր 45-50 հազար հանդիսատես, որոնց շարքերում էին հայտնի փիլիսոփաներ, պոետներ, պատմաբաններ:

ОСНОВОПОЛАГАЮЩИЕ ПРИНЦИПЫ ОЛИМПИЗМА

1. Концепция современного олимпизма принадлежит Пьеру де Кубертену, по чьей инициативе в июне 1894 г. в Париже состоялся Международный атлетический конгресс. 23 июня 1894 г. самоучредился Международный олимпийский комитет (МОК). В августе 1994 г. в Париже состоялся XII Олимпийский конгресс столетия, который получил название "Конгресс единства".

2. Олимпизм представляет собой философию жизни, возвышающую и объединяющую в сбалансированное целое достоинство тела, воли и разума. Олимпизм, соединяющий спорт с культурой и образованием, стремится к созданию образа жизни, основывающегося на радости от усилия, на воспитательной ценности хорошего примера и на уважении к всеобщим основным этическим принципам.

3. Целью олимпизма является повсеместное становление спорта на службу гармоничного развития человека с тем, чтобы способствовать созданию мирного общества, заботящегося о сохранении человеческого достоинства. Для этого олимпийское движение, в одиночку или в сотрудничестве с другими организациями, осуществляет деятельность, направленную на укрепление мира.

4. Олимпийское движение, руководимое МОК, берет начало в современном олимпизме.

5. Под верховной властью МОК олимпийское движение объединяет организации, спортсменов и других лиц, которые согласны руководствоваться Олимпийской хартией. Критерием принадлежности к олимпийскому движению является признание Международным олимпийским комитетом. Организацию и управление в спорте должны осуществлять независимые спортивные организации, признанные таковыми.

6. Цель олимпийского движения - способствовать построению лучшего мира и воспитывать молодежь средствами спорта без какой-либо дискриминации и в духе соблюдения принципов олимпизма, что включает в себя взаимопонимание, дружбу, атмосферу солидарности и честной игры.

7. Деятельность олимпийского движения носит постоянный и универсальный характер. Она охватывает пять континентов. Вершиной его является объединение спортсменов мира на великом спортивном празднике - Олимпийских играх.

8. Занятие спортом - одно из прав человека. Каждый должен иметь возможность заниматься спортом в соответствии с его или ее потребностями.

9. Олимпийская хартия сводит в единый кодекс основополагающие принципы, правила и официальные разъяснения, принятые МОК. Она управляет организацией и функционированием олимпийского движения и устанавливает условия проведения Олимпийских игр.